Α backpack full of treasures

Hidden-treasuresΈπειτα από δύο ολόκληρα χρόνια, επιτέλους αποφάσισα να δημοσιεύσω αυτό το άρθρο. Αν και τόσο σημαντικό, πιστεύω για όλους, δεν κατάφερνα να το δουλέψω και τελικά να το ολοκληρώσω. Ίσως γιατί είναι ένα μεγάλο και “σοβαρό” θέμα, το οποίο θα ήθελα να μπορούσα να το καλύψω από όλες τις πλευρές. Μιας και είναι όμως μεγάλο, όπως προείπα, αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας έστω ένα μέρος αυτού, και πραγματικά χαίρομαι πολύ που η τελειομανία μου με άφησε να το κάνω! 🙂 Στα σίγουρα θα επανέλθω, όμως, κάποια στιγμή.

Όταν, λοιπόν, ξεκίνησα να γράφω αυτό το άρθρο, ήμουν επηρεασμένη από κάποια Videos που παρακολούθησα στο διαδίκτυο από τα σεμινάρια του Tony Robbins. Αυτός ο άνθρωπος είναι πραγματικά ευλογημένος! Δεν ξέρω αν τον έχετε ποτέ παρακολουθήσει, ή αν έστω έχετε διαβάσει κάποιο quote του. Έχει ένα μαγικό τρόπο να μιλάει, να ακούει, να δίνει λύσεις, να εμπνέει, κ.ο.κ. Έχει βοηθήσει πολλές χιλιάδες ανθρώπων ανά τον κόσμο. Ο Θεός να τον έχει καλά!

Αυτά που παρακολούθησα τότε έχουν να κάνουν με τις σχέσεις και ειδικά μεταξύ συντρόφων. Ακούς παραδείγματα άλλων που μπορεί να έχεις ζήσει ή να ζεις κι εσύ, βλέπεις τις τεχνικές που ακολουθεί για να τα λύσει και πραγματικά μαγευέσαι, παραδειγματίζεσαι με τον καλύτερο τρόπο, διορθώνεις, σβήνεις, σημειώνεις, κ.ο.κ.  Θα σας πρότεινα, λοιπόν, να ρίξετε μια ματιά είτε στο site του είτε ακόμα καλύτερα στο κανάλι του στο YouTube όπου έχει αρκετό υλικό που είμαι σίγουρη ότι θα σας αρέσει.

Εξ’ αφορμής αυτού λοιπόν.. Είμαστε όλοι διαφορετικοί άνθρωποι, κι ας έχουμε πολλά κοινά στοιχεία. Ο καθένας μας έχει άλλους τρόπους που λειτουργεί, άλλους χρόνους, άλλες ανάγκες, άλλα θέλω, άλλα πιστεύω, κ.ο.κ. Απορία το ‘χω, λοιπόν. Γιατι δε λέμε επιτέλους να το καταλάβουμε και συνεχώς κατηγορούμε τους άλλους γιατί δεν είναι όπως θέλουμε και προσπαθούμε να τους αλλάξουμε, να τους πείσουμε ότι ο δικός μας τρόπος είναι ο σωστός, κ.ο.κ., κι αν δεν τα καταφέρουμε μπορεί και να τους βγάλουμε απ’ τη ζωή μας;

Έχοντας πρώτα απ’ όλα σαν παράδειγμα τις δικές μου εμπειρίες, τις φέρνω μπροστά μου και βάση όλων αυτών που ακούω και μαθαίνω, προσπαθώ να καταλάβω αρχικά τι συμβαίνει κι έπειτα πώς μπορώ να διορθώσω αυτό που συμβαίνει- αν θέλω να το διορθώσω φυσικά. Γενικά πάντως, αυτό που πιστεύω σχετικά με τις ανθρώπινες- και όχι μόνο- σχέσεις είναι ότι δεν είναι δύσκολες γιατί έχουμε να κάνουμε με κάποιον εξωγενή από εμάς παράγοντα, άνθρωπο, κλπ. Αυτό που ίσως περισσότερο μας δυσκολεύει είναι ό,τι έχει να κάνει με τον ίδιο μας τον εαυτό. Με τα δικά μας πιστεύω, τις πεποιθήσεις μας και το πώς θα τις “εκθέσουμε” στον άλλο ή το πώς θα δεχτούμε την οποιαδήποτε κριτική.

Ο καθένας από εμάς, όπως προείπα, κουβαλάει στο σακίδιό του τους δικούς του τρόπους, τις δικές του εμπειρίες. Και να σας πω και κάτι; Αν καταφέρουμε να το δούμε απ’ έξω, αυτό είναι υπέροχο! Φανταστείτε, λοιπόν, σε μία σχέση ο καθένας να κουβαλάει στο σακίδιό του μυστικά, εργαλεία και θησαυρούς που έχει ανακαλύψει στη διαδρομή του έως τώρα και να τα μοιράζεται με το σύντροφό του. Πόσο μαγικά θα ήταν αν το επιτρέπαμε αυτό απλά να συμβεί!

Το θέμα, όμως, είναι ότι πολλές φορές δεν ανοίγουμε καν το σακίδιό μας. Δε μοιραζόμαστε καν. Δεν επιχειρούμε καν να ρίξουμε μια ματιά στις ομορφιές που κουβαλάει ο άλλος. Μόνο τα δικά μας είναι σημαντικά; Μόνο οι δικοί μας θησαυροί αξίζουν; Όπως τα δικά μας έτσι και του άλλου, του κάθε άλλου, είναι εμπειρίες ζωής. Πώς μπορούμε να τα αμφισβητούμε και να μην τα υπολογίζουμε; Και στην τελική, κάτι μπορεί να βρεθεί εκεί ανάμεσα, κάποιο κομματάκι το οποίο θα ταιριάξει με κάποιο δικό μας και θα φτιάξει ένα μαγικό συνδυασμό!

Το ξέρω ότι είναι τρομακτικό να ανοίξεις “το σακίδιό” σου. “Κι αν ο άλλος αμφισβητήσει το περιεχόμενό του; Κι αν βρει χαζό κάτι από αυτά που κουβαλάω; Κι αν θελήσει να μου γκεμίσει ό,τι με τόσο κόπο έχω χτίσει ως τώρα;” Αρκεί να θυμάσαι ότι για όλους μας το ίδιο ισχύει. Όλοι έχουμε αυτές τις ανησυχίες και όλοι θέλουμε να είμαστε αποδεκτοί, πόσο μάλλον γι’ αυτό που πραγματικά είμαστε. Μη φοβάσαι να μοιραστείς τις ομορφιές σου με τον κόσμο γύρω σου. Ο κόσμος χρειάζεται έμπνευση, θάρρος, χαμόγελο. Όλες οι εμπειρίες είναι σημαντικές, από την πιο μικρή και “χαζούλικη” ως την πιο μεγάλη. Θέσε κάποια όρια που θεωρείς σημαντικά, μα μη σφίγγεις πολύ τα σχοινιά. Εσύ πληγώνεσαι από το σφίξιμο, πρώτα απ’ όλα. Τα δικά σου χέρια θα κουραστούν και θα ματώσουν. Αξίζει;

 

Advertisements

Chasing meteors

Για όσους δεν το γνωρίζουν, στο Θησείο, στην οδό Ηρακλειδών 16 βρίσκεται το ομώνυμο μουσείο- Μουσείο Ηρακλειδών. Πρόσφατα, είχα τη χαρά όχι απλά να το επισκεφθώ αλλά να “κυνηγήσω” μετεωρίτες για πρώτη φορά στη ζωή μου. Ήταν μια πραγματικά ξεχωριστή εμπειρία που σίγουρα θα μου μείνει αξέχαστη.

Αφορμή στάθηκε η έκθεση  «200 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ 80 ΗΜΕΡΕΣ: ΑΠO ΤΟΝ SERES ΣΤΗΝ ΑΝΤΑΡΚΤΙΚΗ» η οποία λαμβάνει χώρα στο μουσείο. Ο Δρ. Ιωάννης Μπαζιώτηςεπικ. Καθηγητή Ορυκτολογίας-Πετρολογίας στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, ως ο μοναδικός Έλληνας επιστήμονας που συμμετείχε ως μέλος στην Αποστολή Antarctic Search for Meteorites (ANSMET), η οποία χρηματοδοτήθηκε από τη NASA, με μια σειρά μοναδικού φωτογραφικού υλικού, ξεναγήσεων από τον ίδιο καθώς και τον DrLudovic Ferriere (Chief Curator του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας της Βιέννης και επιστημονικός σύμβουλος της έκθεσης), μας ταξιδεύουν στον υπέροχο κόσμο του Σύμπαντος και πιο συγκεκριμένα των μετεωριτών.

Από την έκθεση δε θα μπορούσε να λείπει ο μετεωρίτης SERES, ο μοναδικός που εντοπίστηκε και ανακτήθηκε από ελληνικό έδαφος- έπεσε τον Ιούνιο του 1818 κοντά στην πόλη των Σερρών, απ’ όπου πήρε και το όνομά του. Δεν γνωρίζουμε από ποιον περισυνελλέγει αλλά βρέθηκε στα χέρια του πασά της τότε Οθωμανικής αυτοκρατορίας, τμήμα της οποίας ήταν τότε η πόλη των Σερρών. Ο πασάς δώρισε την βάρους 8,5 κιλών πέτρα στον Γερμανό γιατρό του. Άγνωστο πως, δύο κομμάτια του μετεωρίτη, ένα βάρους 4,7 κι ένα ακόμα 1,3 κιλών, βρέθηκαν στην κατοχή του Αυστριακού καθηγητή χημείας και βοτανολόγου Johann Andreas Scherrer, ο οποίος το 1844 τα δώρισε στο Μουσείο Φυσικής ιστορίας της Βιέννης, όπου το μεγαλύτερο κομμάτι φυλάσσεται έως σήμερα.

Συνδιαστικά με την έκθεση, ο Δρ. Ιωάννης Μπαζιώτης, έδωσε workshops για την αναγνώριση, και όχι μόνο, μετεωριτών, ένα εκ των οποίων παρακολούθησα. Ειλικρινά, ό,τι και να πω θα είναι λίγο. Έπιασα μετεωρίτες ηλικίας περίπου 4  δισεκατομμυρίων ετών! Απίστευτο;! Κι όχι μόνο αυτό, πλέον, χάρη στον Δρ. Μπαζιώτη, μπορώ να εξετάσω ένα πέτρωμα αν είναι μετεωρίτης ή όχι. Ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα! 🙂

Για όσους από εσάς θα θέλατε να μάθετε περισσότερες πληροφορίες για την έκθεση ή ακόμα και να την επισκεφθείτε από κοντά, μπορείτε να επισκεφθείτε το site του μουσείου στο παρακάτω link: https://herakleidonart.gr/%CE%95%CE%BA%CE%B8%CE%AD%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82/200_%CE%A7%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%B1_%CE%BA%CE%B1%CE%B9_80_%CE%97%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%B5%CF%82 . Να γνωρίζετε επίσης, ότι η έκθεση θα πλαισιωθεί από ομιλίες τριών διακεκριμένων επιστημόνων ως εξής :

  • Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου: Αντώνης Ν. Αντωνίου, Δρ. Αστροφυσικής Πανεπιστημίου Αθηνών «Κατάκτηση του Διαστήματος: Εφικτή ή Ουτοπία;»
  • Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου: Πιέρρος Παπαδέας, Ιδρυτικό μέλος του Libre Space Foundation “Going to space – the libre way”
  • Πέμπτημ 29 Νοεμβρίου: Ιωάννης Μπαζιώτης, Επικ. Καθηγητής Ορυκτολογίας-Πετρολογίας, Γεωπονικό Παν/μιο Αθηνών «80 ημέρες στην Ανταρκτική»

Παρακάτω θα βρείτε φωτογραφικό υλικό από την επίσκεψή μου στο μουσείο.

Ως την επόμενη φορά,

Φαίη

 

An evening to be remembered at the Industrial Gas Museum

Θα έχετε, φαντάζομαι, όλοι ακουστά την περιοχή Γκάζι στην Αθήνα, σωστά; Ξέρετε μήπως από πού έχει προκύψει αυτό το τοπωνύμιο; Και να μην ξέρετε δεν πειράζει, θα μάθετε τώρα, χιχι. Ούτε κι εγώ το γνώριζα και το έμαθα μόλις χθες, στη βραδινή ξενάγηση που διοργάνωσε το Βιομηχανικό Μουσείο Φωταερίου. Από τις πιο όμορφες ξεναγήσεις που είχα ως τώρα, και μάλιστα μετά μουσικής. Πολύ όμορφη εμπειρία!

Χθες, λοιπόν, πήγαμε με τη Σόφη στην ξενάγηση αυτή και ομολογουμένως μας συνεπήρε καταρχάς η ευγένεια, η καλοσύνη και φυσικά οι πολλές γνώσεις των ξεναγών μας. Έπειτα, η πολύ όμορφη μουσική που έπαιξαν ταλαντούχοι στολίστες και σίγουρα η ιστορία του παλαιού αυτού εργοστασίου.

Η περιοχή, λοιπόν, πήρε το όνομά της από το φωταέριο, το “γκάζι” όπως συνηθίζουμε να το λέμε. Και μάλιστα, παλαιότερα λεγόταν και Γκαζοχώρι. Η Αθήνα ήταν ένα μεγάλο χωριό όταν το 1834, επί Όθωνα, γίνεται πρωτεύουσα του τότε Ελληνικού κράτους. Ανάμεσα σε πολλά έργα που λαμβάνουν χώρα εκείνη την περίοδο, είναι και αυτό του φωτισμού της με φωταέριο.

Το 1857, ο Δήμος Αθηναίων, παραχωρεί στο γάλλο François Théophile Feraldi το έργο του φωτισμού της Αθήνας, καθώς και το προνόμιο της εκμετάλλευσης του φωταερίου για 50 χρόνια. Το φωταέριο θα φωτίσει τους αθηναϊκούς δρόμους- και πρώτα απ’ όλα τα ανάκτορα- για περίπου 60 χρόνια.

Το 1887, το εργοστάσιο ακμάζει, έχοντας περάσει στα χέρια του Giovanni Baptista Serpieri. Χτίζονται σταδιακά διάφορα κτίρια εντός του οικοπέδου (30 στρεμ.). Αριοφυλάκια, ατμολέβητες, ατμομηχανές, μονάδες καθαρισμού, κ.α. Η ανάπτυξη αυτή συνδέεται με την επέκταση της χρήσης του φωταερίου ως μορφής ενέργειας στα σπίτια και στα εργοστάσια.

Το 1938, η επιχείρηση περιέρχεται στο Δήμο Αθηναίων και το 1952 ιδρύεται η Δημοτική Επιχείρηση Φωταερίου Αθηνών (Δ.Ε.Φ.Α), για να φτάσουμε στο 1984 όπου οι φούρνοι του εργοστασίου σβήνουν οριστικά. Το 2013, εγκαινιάζεται το Βιομηχανικό Μουσείο Φωταερίου.

Πέραν των τεχνολογιών- που ήταν απίστευτο το τι κατάφερναν για την εποχή εκείνη, αυτό που σε συνεπαίρνει περισσότερο είναι το πόσο σκληρή δουλειά χρειαζόταν από τους εργάτες κάθε ειδικότητας, προκειμένου να λειτουργήσει όλο αυτό το εγχείρημα.

Μας έδειξαν ένα δεκαπεντάλεπτο video και πραγματικά μείναμε με το στόμα ανοιχτό. Στις μέρες μας,  να βλέπουμε τους ανθρώπους του τότε να εργάζονται χωρίς αύριο, σε εξοφρενικά αντίξοες συνθήκες, να χάνουν μέρες, μήνες από τη ζωή τους για ένα κομμάτι ψωμί και για να μπορούμε σήμερα να απολαμβάνουμε όλες μας τις ανέσεις. Όλα όσα σήμερα είναι για εμάς αυτονόητα. Πολύ συγκινητικό, πραγματικά. Πολύ αληθινό και σίγουρα σου δίνει ένα χαστούκι για να εκτιμήσεις τα όσα έχεις  σήμερα.

Ένα μεγάλο μέρος των μηχανημάτων του εργοστασίου έχουν συντηρηθεί  και παραμένουν στη θέση τους. Μέχρι και η μυρωδιά έχει μείνει αναλύωτη στο χρόνο. Πραγματικά, αξίζει να επισκευθείτε το Μουσείο. Η είσοδος είναι μόλις 1€ και κατά περιόδους οργανώνονται δραστηριότητες όπως αυτή που πήγαμε εμείς χθες- η οποία σημειωτέον θα επαναληφθεί τη Δευτέρα 29.10.18, 20.00 για όποιον θέλει να πάει.

Μπορώ να συνεχίσω να σας γράφω για ώρες, μα νομίζω πως θα ήταν πολύ πιο όμορφο να το ζήσετε μόνοι σας από κοντά. Σε κάθε περίπτωση, αν κάποιος θέλει περισσότερες πληροφορίες,  θα χαρώ να βοηθήσω.

Παρακάτω έχω επισυνάψει κάποιες φωτογραφίες από τους χώρους που επισκευθήκαμε- όχι και τόσο καλές μιας και ήταν βράδυ. Νομίζω θα πάρετε μια μικρή ιδέα.

Τα φιλιά μου,

Φαίη

(Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε στη σελίδα του Μουσείου: https://gasmuseum.gr/ )