Love you, Now!

Από την πρώτη φωτογραφία μέχρι την τελευταία έχουν περάσει 10 ολόκληρα χρόνια, πολλές αλλαγές- εσωτερικές και εξωτερικές, άνθρωποι, διαθέσεις, κ.ο.κ. Θα πω ψέματα αν πω ότι δε μου αρέσει το τότε περισσότερο από το τώρα, όσον αφορά στην εξωτερική μου εμφάνιση τουλάχιστον (βλέπε λιγότερες ρυτίδες, κλπ), μιας και είναι το πρώτο που όλοι βλέπουμε. Παρ’ όλα αυτά όμως, νοιώθω υπερήφανη και δε θα άλλαζα με τίποτα τα όσα έχω κατακτήσει κυρίως μέσα μου έκτοτε, και το ποσό χαίρομαι που μεγαλώνω και εξελίσσομαι στον άνθρωπο που πραγματικά είμαι.

Δε θα κρύψω τη δυσαρέσκειά μου σε σχόλια και συμπεριφορές, ακόμα και από τον ίδιο μου τον εαυτό, σε ό,τι έχει να κάνει με την εμφάνιση, τα κιλά, τις επιλογές που μπορεί να έκανα όλα αυτά τα χρόνια, κλπ. Καταιγισμός κυρίως αρνητικών σχολίων και κατά κάποιο τρόπο λύπησης για την «ομορφιά» που άφησα να φύγει από πάνω μου.. για το πως εξελίσσομαι μεγαλώνοντας εμφανισιακά, τα παραπάνω μου κιλά, κ.ο.κ.

Γιατί, όμως, να είναι έτσι; Η φθορά- τουλάχιστον η εξωτερική- είναι το μόνο σίγουρο ότι συμβαίνει σε όλους μας από την πρώτη κιόλας στιγμή της ζωής μας. Κι αντί να είναι βασικό «δεδομένο», και γιατί όχι να το γιορτάζουμε που καταφέρνουμε να ζούμε ενώ ίσως άλλοι δεν τα κατάφεραν, του εναντιωνόμαστε σθεναρά και όχι μόνο δηλητηριάζουμε τον εαυτό μας αλλά και τον κόσμο γύρω μας.

Στα 36 μου, λοιπόν, χρόνια νοιώθω ευγνωμοσύνη για το ότι ζω και είμαι υγιής και μπορώ να απολαύσω όλη την ομορφιά που αυτή η ζωή προσφέρει, κι ας φεύγει από πάνω μου σιγά- σιγά, τουλάχιστον με τον τρόπο που ο κόσμος γύρω μας θέλει. Αν μπορώ να αφήσω ένα μήνυμα με αυτό μου το post, είναι να ανοίξουμε όλοι τα μάτια μας σε ό,τι έχει πραγματικά αξία (για τον καθένα από εμάς) και να μας αγαπήσουμε για όλα όσα είμαστε Τώρα! Όχι μόνο το «πριν», ούτε το «όταν θα»

Explore. Dream. Discover.

Χθες ήταν τα γενέθλιά μου! Έκλεισα τα 36. Πω πωωωω, πόσο γρήγορα περνούν τα χρόνια! 🙂 Πέρασε, λοιπόν, κι αυτή η μέρα και σήμερα το πρωί πήρα το λεωφορείο να πάω στο γραφείο. Στο δρόμο, η γνωστή παρεούλα μες στο κεφάλι μου τα έλεγε, ενώ τα μάτια και οι αισθήσεις μου γενικώς απλά παρατηρούσαν τριγύρω, αλλά και την εσωτερική μου συζήτηση. Αφού βγήκα από το λεωφορείο, μπήκα στο μετρό, κατέβηκα από το μετρό, άρχισα να περπαταώ προς το γραφείο- και όλα αυτά σε μία απόσταση μισής ώρας τουλάχιστον- τότε συνειδητοποίησα ότι περπατάω εντελώς μηχανικά και απλά παρακολουθώ το παράλληλο σύμπαν το οποίο εκτυλίσσεται μες στο κεφάλι μου. Σοκ;!

Ρε φίλε, τι κάνω; Υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος γύρω μου κι εγώ επιλέγω να ζω και να βιώνω καταστάσεις κυρίως μες στο κεφάλι μου;! Ουαου! Κι όμως. Όταν τα πράγματα τριγύρω μού αρέσουν, είμαι οκ με αυτά και βγαίνω στο κατόφλι μου και τα ευχαριστιέμαι (εντός και εκτός εισαγωγικών). Ακού τα πουλάκια, μυρίζω τα λουλούδια, αντέχω τον κόσμο γύρω μου.. χαχαχα Όταν, όμως, δεν.. Χμ! Στο καβούκι μου και γρήγορα. Εκεί μάλιστα, δίνω και τα ηνία στον αυτόματο πιλότο και βουρ στο κονάκι μου.

Κι αυτό γιατί; Ρωτάς κιόλας; Όσο και να ξεφύγει ο κόσμος μες στον κεφάλι μου τον ελέγχω. Τον σταματάω όποτε ζοριστώ, φοβηθώ… Το γιορτάζω- και με το παραπάνω- όποτε ερωτευτώ με κάποιο γεγονός, κ.ο.κ. Εμ! Τριγύρω, βλέπεις, υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι και καταστάσεις που μπορεί ανά πάσα στιγμή να επηρεάσουν την καθημερινότητά μου (να επιτρέψω να την επηρεάσουν, δηλαδή), κι αυτό μπορεί κάποιες φορές να έχει όμορφο αποτέλεσμα, όμως κάποιες άλλες… Βράστα.

Ε, ωραία! Τι θα κάνουμε τώρα; Είναι σα να έχει πάει κάποιος σε σχολή εμποροπλοιάρχων να γίνει καπετάνιος, να περνά από χρόνιες εξετάσεις, δοκιμασίες, κ.ο.κ., να έχει σημαντικές εμπειρίες, ικανές να τον πάνε παρακάτω στην καριέρα αλλά και στη ζωή του γενικά, κι εκείνος να επιλέγει να τραβάει κουπί σε φουσκωτή βάρκα θαλάσσης κοντά στην παραλία. Σίγουρα είναι στο νερό και σίγουρα πιλοτάρει. Μα γιατί στο καλό έγινε καπετάνιος; (Ζητούν δίπλωμα καπετάνιου και για φουσκωτούς κροκοδείλους; Χαχαχα) Κι εν πάση περιπτώσει, αυτό είναι η ζωή;

“A ship is safe in harbor, but that’s not what ships are for.” -W. Shedd

Βρε αδερφέ, γιατί το κάνουμε αυτό; Αλήθεια, κι εσένα σου συμβαίνει; Και πώς το αντιμετωπίζεις; Σίγουρα δεν είναι όλες οι στιγμές ίδιες, μα σκέφτομαι να λάβω δραστικά μέτρα γιατί όπως ανέφερα και στην αρχή, τα χρόνια περνούν και προσπερνάμε τόσα πολλά στην καθημερινότητά μας που πραγματικά αξίζει να παρατηρήσουμε, να μυρίσουμε, να ευχαριστηθούμε, να μοιραστούμε.. Δε νομίζεις; Τι είναι αυτά που θέλεις πραγματικά να κάνεις και συνεχώς τα αμελείς; Όσο “χαζούλικα” κι “ανώριμα” κι αν είναι ή φαίνονται στα μάτια σου. Για μένα είναι η ζωγραφική, το γράψιμο, ο χορός, κ.α. Για σένα; Κάνε τα καλέ!! Τι περιμένεις;

Κι όπως είπε και ο Mark Twain, “Σε είκοσι χρόνια από τώρα, θα είσαι περισσότερο απογοητευμένος με τα πράγματα που δεν έκανες παρά με αυτά που έκανες. Λοιπόν, λύσε τα σχοινιά, πλεύσε μακρυά από το ασφαλές λιμάνι. Πιάσε τους ανέμους αλλαγής στα πανιά σου. Εξερεύνησε. Ονειρέψου. Ανακάλυψε.”

(Το παραπάνω έργο είναι από τα χεράκια μου, κυριολεκτικά. Ζωγραφισμένο με λαδοπαστέλ και τα δάχτυλά μου. Ελπίζω να σας αρέσει. 🙂 )

A visit to the Byzantine and Christian Museum

Πριν μερικούς μήνες επισκέφθηκα το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο. Είναι ένα από τα εθνικά μουσεία της χώρας και ένα από τα σημαντικότερα μουσεία διεθνώς για την τέχνη και τον πολιτισμό των βυζαντινών και μεταβυζαντινών χρόνων. Διαθέτει περισσότερα από 25.000 αντικείμενα, οργανωμένα σε συλλογές, τα οποία χρονολογούνται από τον 3ο έως τον 20ο αιώνα, και προέρχονται κυρίως από τον ευρύτερο ελλαδικό, μικρασιατικό και βαλκανικό χώρο. Ιδρύθηκε το 1914 και είναι ένα από τα ιστορικότερα και μεγαλύτερα μουσεία της Ελλάδας. Από το 1930 στεγάζεται στη Βίλα «Ιλίσσια», που κατασκευάστηκε την περίοδο 1840 – 1848 ως οικία της Δούκισσας της Πλακεντίας και βρίσκεται επί της λεωφόρου Bασιλίσσης Σοφίας 22, στην Αθήνα.

Την περίοδο που επισκέφθηκα το Μουσείο φιλοξενούσε, μεταξύ άλλων, και την Ψηφιακή Έκθεση του Παναγίου Τάφου. Μια έκθεση προηγμένης τεχνολογίας, που μας ταξίδεψε στην πόλη της Ιερουσαλήμ, με τη βοήθεια του National Geographic. Μπήκαμε κυριολεκτικά μέσα στο Μνημείο, είδαμε τις αλλαγές και τις φθορές που υπέστη με τους αιώνες, αλλά και το έργο αποκατάστασής του, με τη Διεπιστημινική ομάδα του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνίου στην πρώτη γραμμή της επιστήμης, της τεχνολογίας και της καινοτομίας.

Ανεξαρτήτως θρησκευτικών πεποιθήσεων, κατ’ εμέ, παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον μια επίσκεψη και σε αυτό το Μουσείο, μιας και κανείς θα έχει τη δυνατότητα να θαυμάσει πολύ όμορφα έργα τέχνης- από εικόνες, βιβλία και νομίσματα, μέχρι ενδύματα και υποδύματα περασμένων αιώνων. Παρακάτω έχω επισυνάψει κάποιες από τις φωτογραφίες που τράβηξα για να πάρετε μια ιδέα. Στα σίγουρα, όμως, θα πρέπει να δείτε και να θαυμάσετε από κοντά όλα αυτά τα ιστορικά εκθέματα.

Πηγές: https://www.byzantinemuseum.gr/ , https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CF%85%CE%B6%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BD%CF%8C_%CE%BA%CE%B1%CE%B9_%CE%A7%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C_%CE%9C%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B5%CE%AF%CE%BF , http://www.ert.gr/radiotileorasi/politismos-radiotileorasi/technes-radiotileorasi/i-psifiaki-ekthesi-panagios-tafos-to-mnimeio-kai-to-ergo-sto-vyzantino-kai-christianiko-moyseio/