Autumn is here… Seize the day!

26297_ny

Λίγες ώρες νωρίτερα μπήκε και επισήμως το Φθινόπωρο! Σήμερα η ημέρα θα διαρκέσει περίπου όσο και η νύχτα κι έπειτα θα αρχίσει να μικραίνει.

Δεν ξέρω για εσάς αλλά εμένα μου αρέσουν πολύ οι αλλαγές των εποχών. Νέα ατμόσφαιρα, νέα χρώματα, νέες μυρωδιές, νέα διάθεση και φυσικά μια νέα εποχή δημιουργίας, ανοιχτή για πάσης φύσεως αλλαγές και νέα ξεκινήματα.

Ένας πολύ όμορφος τρόπος, κατ’ εμέ, να ξεκινάς μια νέα εποχή είναι σχεδιάζοντας- κυριολεκτικά και μεταφορικά. Μολύβι και χαρτί, ανοιχτό μυαλό, φαντασία ελεύθερη και είμαστε έτοιμοι να χτίσουμε έναν νέο κόσμο! Έναν κόσμο που όλα είναι πιθανά, αρκεί να το πιστέψουμε. Αρκεί να τα λαχταράμε.

Υπάρχουν πράγματα, καταστάσεις, άνθρωποι που θα ήθελες να έχεις στη ζωή σου και δεν τα έχεις; Μήπως είναι μια καλή στιγμή να καθίσεις με ηρεμία και να δεις ποια είναι αυτά και τι θα μπορούσες να κάνεις για να τα βάλεις στη ζωή σου; Αν είναι κάτι που φαντάζει δύσκολο για σένα.. μην το κάνεις. Κάθε πράγμα στον καιρό του. Θα έρθει η στιγμή, ίσως αργότερα. Αν πάλι νιώθεις δίψα για όλα όσα ονειρεύεσαι ότι θέλεις να αποκτήσεις.. “βουρ στον πατσά” χιχι.

Με μια τέτοια διάθεση ξύπνησα, λοιπόν. Σκεπτόμενη πως αυτές οι μέρες είναι μοναδικές και δε θα ξαναέρθουν, ότι αυτό το Φθινόπωρο, και ότι αυτό κουβαλάει μαζί του, έρχονται για μια φορά κι έπειτα μένουν στο παρελθόν, είπα να αρχίσω όλα όσα ήθελα και δεν τα τολμούσα. Και πρώτα απ’ όλα, να φροντίζω τον εαυτό μου.

Η μέρα ξεκίνησε με ένα εικοσάλεπτο περπάτημα στη βρεγμένη πόλη 🙂 . Ήταν τόσο έντονη η μυρωδιά του χώματος μετά τη βροχή που, πραγματικά, με αναζωογόνησε! Όλα γύρω είχαν διαφορετικές αποχρώσεις από πριν, πιο γήινες. Για έναν ανεξήγητο λόγο ένοιωθα πολύ ζωντανή και αισιόδοξη! Έχετε δοκιμάσει την πρωινή άσκηση και δη εκτός σπιτιού; Μπορεί να σας φτιάξει όλη την ημέρα! Η ενέργεια που παίρνεις μπορεί να σε κρατήσει αισιόδοξο και χαμογελαστό για μεγάλο μέρος της. Μια δοκιμή θα σας πείσει 😉 .

Αυτές ήταν λίγες από τις σκέψεις που ήθελα σήμερα να μοιραστώ μαζί σας. Σας εύχομαι ένα υπέροχο και δημιουργικό Φθινόπωρο!! Ένα Φθινόπωρο δικό σας!!

“Οι αποδημητικές καλημέρες”

(Κική Δημουλά)

Άρχισε ψύχρα.

Το γύρισε ο καιρός σε αναχώρηση.

Η πρώτη μέρα του Σεπτέμβρη

ξοδεύτηκε σε κάποια υδρορροή.

Ως χθες ακόμα όλα έρχονταν.

Ζέστες, η διάθεση για φως,

λόγια, πουλιά, πλαστογραφία ζωής.

Γονιμοποιούνταν κάθε βράδυ τα φεγγάρια,

πολλοί διάττοντες έρωτες

ήρθαν στον κόσμο τον περασμένο μήνα.

Τώρα η γνωστή ψύχρα

κι όλα να φεύγουν.

Ζέστες, πουλιά, η διάθεση για φως.

Φεύγουν τα πουλιά, ακολουθούν τα λόγια

η μια ερήμωση τραβάει πίσω της την άλλη

με λύπη αυτοδίδακτη.

Ήδη αποσυνδέθηκε το φως από την επανάπαυση

κι από τις καλημέρες σου.

Τα παράθυρα ενδίδουν.

Το χέρι του μεταβλητού κλείνει τα τζάμια,

άλλοι λεν ως την άνοιξη,

άλλοι φοβούνται δια βίου.
Κι εσύ τι κάθεσαι;

Καιρός να μπεις κι εσύ στα αλλαγμένα.

Να γίνεις ότι αναρωτιόμουν πέρυσι:

“ποιος ξέρει τ’ άλλο μου φθινόπωρο;”.

Καιρός να γίνεις “τ’ άλλο μου φθινόπωρο”.

Άρχισε ψύχρα.

Ρίξε στην πλάτη σου ένα ρούχο αποδημίας.

The two sides of a coin

coin

Καθημερινά, ερχόμαστε σε επαφή με δεκάδες ανθρώπους. Ανθρώπους διαφορετικούς από εμάς ακόμα και αν ανήκουν στην ίδια “ομάδα” με εμάς. Ακόμα κι αν ζούμε στην ίδια πόλη. Δεν είναι εμείς. Είναι άλλοι άνθρωποι, διαφορετικοί. Άλλα πιστεύω, άλλα θέλω, άλλες εμπειρίες, θρησκείες, κουλτούρες κ.ο.κ.

Παρ’ όλα αυτά, επιμένουμε να αντιμετωπίζουμε ο ένας τον άλλο με τα δικά μας και μόνο κριτήρια. Λες και μπορούν να δουν μέσα από τα μάτια μας. Λες και μπορούμε να αντιληφθούμε τις ανησυχίες τους. Ναι, δε λέω.. Υπάρχουν αρκετά κοινά. Και όπως άκουσα πρόσφατα να λέει κάποιος “Πόσες κατηγορίες ανθρώπων (θεμάτων κ.α.) υπάρχουν; Πέντε; Δεν τις έχουμε δει όλες λίγο πολύ;” Κοινά στοιχεία συναντάμε, συνήθως, μεταξύ των ανθρώπων που ανήκουν στην ίδια ομάδα. Χωρίς, όμως, αυτό να σημαίνει ότι ο καθένας από αυτούς, επειδή ανήκει σε αυτή την ομάδα, δεν έχει και τα δικά του μοναδικά χαρακτηριστικά.

Πριν λίγο καιρό ήρθε στα χέρια μου ένα βιβλίο (S.U.M.O). Ένα από τα κεφάλαιά του3497-large διαπραγματευόταν αυτό ακριβώς το θέμα και το παρουσίαζε με έναν πολύ απλό και όμορφο τρόπο. Θα προσπαθήσω να σας το αποδώσω όσο καλύτερα μπορώ. Φανταστείτε μία φουσκωτή μπάλα θαλάσσης. Νομίζω, όλοι λίγο πολύ έχουμε πάρει στα χέρια μας μια τέτοια μπάλα. Συνήθως είναι πολύχρωμες, στολισμένες με διάφορα χρώματα. Φανταστείτε τώρα δύο ανθρώπους να κρατούν αυτή τη μπάλα στη μέση. Ο καθένας τη βλέπει από τη δική του πλευρά. Αν, λοιπόν, ρωτήσεις αυτούς τους ανθρώπους να σου πουν ποια είναι τα χρώματα που βλέπουν επάνω στη μπάλα τι νομίζεις ότι θα ακούσεις; Ο ένας θα πει “πορτοκαλί, κόκκινο, πράσινο” και ο άλλος “κίτρινο, άσπρο, μπλε”. Κι αυτό γιατί; Την ίδια μπάλα δεν κοιτούν; Πολύ απλά, συνήθως οι μπάλες θαλάσσης έχουν σε κάθε τους πλευρά διαφορετικά χρώματα. Όσο και να προσπαθήσουν οι δύο άνθρωποι μεταξύ τους να πείσουν ο ένας τον άλλο να δουν τα ίδια χρώματα, δε θα οδηγήσει πουθενά.. Μπορεί να κρατούν την ίδια μπάλα αλλά βλέπουν άλλα χρώματα ο καθένας.

Το ίδιο ισχύει και με ένα νόμισμα. Αν εσύ κι εγώ το κρατήσουμε στη μέση τι νομίζεις ότι θα δούμε; Υπάρχει ποτέ περίπτωση να δούμε το ίδιο πράγμα; Όσο στεκόμαστε ο ένας απέναντι στον άλλο ποτέ. Έχουμε, όμως, στο μυαλό μας ότι σε μία τέτοια περίπτωση είναι λογικό να βλέπουμε κάτι διαφορετικό ο καθένας. Σωστά; Κι έρχομαι τώρα να ρωτήσω. Γιατί σε αυτή την περίπτωση να αντιλαμβανόμαστε και να δεχόμαστε τη διαφορετική οπτική ο ένας του άλλου και να μην τη σκεφτόμαστε – δεχόμαστε και σε όλα τα θέματα;

Όπως υπάρχει η δική σου οπτική, που είναι απόλυτα σεβαστή, έτσι υπάρχει και του άλλου.. και του δίπλα.. και του πιο δίπλα. Και είναι όλες τους δεκτές. Και ξέρεις γιατί; Γιατί είναι λαξευμένες από τον κόπο τους, τον ιδρώτα τους, τα δάκρυά τους, τα γέλια τους.. Κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει τη δική σου οπτική. Κανείς δε μπορεί να τη χαρακτηρίσει λάθος. Μπορεί να είναι διαφορετική από τη δική μου αλλά τη σέβομαι, την ακούω, χωρίς απαραίτητα να τη δεχτώ, να την ασπαστώ και επ ουδενί δεν την αμφισβητώ.

Βάσει, λοιπόν, αυτών των παραδειγμάτων, ίσως η μοναδική περίπτωση που μπορούν δύο ή και περισσότεροι άνθρωποι να δουν αυτό που βλέπουμε είναι όταν έρθουν στη θέση μας. Όταν μπουν μέσα στα παπούτσια μας. Τότε και μόνο τότε θα αντιληφθούν το δικό μας τρόπο, το δικό μας κόσμο! Κι επειδή αυτό δεν είναι πάντα τόσο εύκολο στην πράξη όσο στα λόγια, μπορούμε απλά και μόνο, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, να βάλουμε στο μυαλουδάκι μας ότι πέρα από το δικό μας γνώριμο κόσμο μπορεί να υπάρχει κι ένας άλλος.. Ακόμα κι αν δεν τον γνωρίζουμε, ας τον σεβαστούμε.. Δε χρειάζεται να γνωρίζουμε τα πάντα άλλωστε..

«Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμα σου να το λες». Βολταίρος

It’s up to you how will you choose to see it..

Πριν λίγες εβδομάδες, καθώς προχωρούσα στο δρόμο, έλαβα από μια υπάλληλο του Πρωτοδικείου μια κλήση. Μια κλήση για τις εκλογές. Ξανά! Με το που πήρα το έγγραφο στα χέρια μου και διάβασα “Α Τακτικό Μέλος” σκέφτηκα “Γιατί πάλι σ’ εμένα!! Τι έκανα λάθος;;;” Η επόμενη αντίδρασή μου ήταν να το μοιραστώ με τους κοντινούς μου ανθρώπους και να γκρινιάξω.

Ευτυχώς, και για εμένα και για εκείνους, αυτό δεν κράτησε πολύ. Μέσα σε λίγη ώρα, επεξεργαζόμενη τα δεδομένα, έκανα τις εξής σκέψεις: “Ό,τι έγινε έγινε. Μπορείς να επιλέξεις να κοντραριστείς με την υπόθεση, να είσαι αρνητική και να ξεσπάς αυτή την αρνητική ενέργεια σε οτιδήποτε μέχρι την ημέρα εκείνη, και τελικά να πας εξαντλημένη, νευριασμένη και να χαλάσεις και τη δική σου ημέρα και των υπολοίπων- που στην τελική δε σου φταίνε και τίποτα. Ή… χαλάρωσε και δες το θετικά. Σίγουρα κάτι έχει να σε διδάξει κι αυτή η ιστορία. Σίγουρα κάτι θα βρεις να αποκομίσεις κι από αυτή την εμπειρία.”

Μέχρι να έρθει η ημέρα εκείνη, μπορώ να πω και την ημέρα εκείνη, υπήρξαν αρκετοί άνθρωποι που προσπάθησαν να με “ισιώσουν” λέγοντας μου την άποψή τους επί του θέματος. Τύπου “Δε μπορώ να καταλάβω γιατί θα πας..“, “Εγώ στη θέση σου δε θα πήγαινε καθόλου..” κλπ κλπ. Ναι, αυτό είναι κάτι σύνηθες και εύκολο. Αυτό, όμως, είμαι εγώ; Nope! Κατάφερα να απομονώσω αυτάκια, σκέψεις όλες αυτές τις ημέρες που προηγήθηκαν και τελικά έφτασα στο χθες και μπορώ να πω ότι είμαι πολύ υπερήφανη για τον εαυτό μου!!

Ξύπνησα στις έξι παρά το πρωί, ετοιμάστηκα, πήρα μαζί μου τα απαραίτητα και με πολύ πολύ θετική ενέργεια και χαμόγελο μπήκα στο αυτοκινητάκι μου! Τη στιγμή που ξεκινούσα όλη η πλάση γύρω μου ηρεμούσε. χαχα Check this out..

12047392_902781273135770_1410353530_n

Δεν είναι υπέροχο; Και πού να το βλέπατε από κοντά! Χαζεύοντας αυτή την όμορφη εικόνα μου ήρθε ένα τραγούδι στο μυαλό.. “Πρωί πρωί που ξεκινώ.. Χαμογελώ στον ουρανό..” χιχι Μέχρι την ώρα που έφτασα στο εκλογικό κέντρο το τραγουδούσα συνέχεια. Τι όμορφος τρόπος να ξεκινάς την ημέρα σου, σκέφτηκα! 🙂

Η ημέρα ήρθε να με επιβραβεύσει ακόμα περισσότερο για το ότι σηκώθηκα τόσο νωρίς από το κρεβάτι μου, όταν έφτασα στο Καρνάγιο. Είχα ξεχάσει πόσο υπέροχο τρόπο έχει η φύση να πλέκει τόσα χρώματα μαζί και να μας τα παρουσιάζει σε μια εικόνα! Μια εικόνα που πραγματικά σου κόβει την ανάσα! Δεν ξέρω κατά πόσο η εικόνα αυτή που μοιράζομαι μαζί σας μπορεί να αποτυπώσει επακριβώς την πραγματικότητα, αλλά σίγουρα ένα μέρος της μπορεί… 😉

12004876_902269129853651_4634373408718467516_nΈπειτα από ένα τέτοιο δώρο πώς να μην είσαι ευγνώμων; Πώς να μη χαμογελάς; Πώς να μην έχεις τόόση πολύ ενέργεια; 🙂 Με γεμάτες, λοιπόν, τις αποθήκες μου και με πολύ όρεξη να μοιραστώ ό,τι θετικό είχα μέσα μου, πήγα στο εκλογικό κέντρο και έκανα όσο καλύτερα μπορούσα την εργασία που μου είχαν αναθέσει.

Συνέχισα να χαμογελώ ακόμα και όταν διαπίστωσα ότι ήμουν η μόνη που προσήλθε στο τμήμα από τους οκτώ της εφορευτικής επιτροπής (εσείς χάσατε 😉 ). Ακόμα και όταν ένοιωθα κουρασμένη από τις τόσες ώρες ορθοστασίας. Ήμουν εκεί για ένα σκοπό και είχα αποφασίσει ότι θα το βιώσω θετικά και θα μείνω στην ουσία.

Ποια ήταν η ουσία; Όλη αυτή η εμπειρία με βοήθησε να καταλάβω πόσο σημαντικό είναι να προσφέρεις στους άλλους. Να προσφέρεις ό,τι έχεις.. Ένα χαμόγελο; Μια καλημέρα; Ένα χέρι βοηθείας; Ένα αστείο για να γελάσουν τη στιγμή που τους βλέπεις προβληματισμένους; Θέλω να πιστεύω ότι έκανα αρκετά πράγματα. Και το σημαντικότερο; Ότι βοήθησα τις δύο κοπέλες που συνεργάστηκα να φέρουν εις πέρας το έργο τους με τον καλύτερο, πιο ξεκούραστο και ευχάριστο τρόπο που ήταν δυνατόν.

Νοιώθω ευγνώμων για καθέναν από τους ανθρώπους που γνώρισα, που συναναστράφηκα.. Νοιώθω ευγνώμων για τις απόψεις που άκουσα.. Για τις ευχές που μου έδωσαν κάποιοι από καρδιάς μόνο και μόνο επειδή τους βοήθησα σε κάτι τόσο απλό.. Έμαθα τόόόσα πολλά πράγματα μέσα σε αυτές τις ώρες που πραγματικά δε μπορώ παρά να χαμογελάω όταν τις φέρνω στο μυαλό μου και επ ουδενί να τις χαρακτηρίσω “χάσιμο χρόνου”, όπως άκουσα από κάποιους. Κι αν βρίσκει κάποιος σωστή αυτή την έκφραση (το χάσιμο χρόνου), πραγματικά, μακάρι όλοι οι άνθρωποι να χάναμε κάπως έτσι το χρόνο μας.  Ίσως κάτι να είχαμε μάθει περισσότερο. Ίσως κάτι να είχαμε προσφέρει περισσότερο. Εν πάση περιπτώσει, εγώ επέλεξα να τον “χάσω” έτσι. 🙂 “Είναι στο χέρι σου το πώς θα επιλέξεις να το δεις…”