My point of view?!

diaforetiko.gr-gualia

Πρόσφατα, ήρθα αντιμέτωπη με μια όχι και τόσο ευχάριστη κατάσταση. Ο χωρισμός δύο καλών μου φίλων. Πολλά χρόνια μαζί, από παιδιά, έζησαν, έπαιξαν, γέλασαν, έκλαψαν, μεγάλωσαν μαζί. Όλα υπέροχα μέχρι που.. η φλόγα έσβησε;! Γνώμη μου; Ε, θα είχε τους λόγους της για να σβήσει. 😉 Μπορεί να φαίνεται κάπως σκληρό αλλά νομίζω πως για όλα υπάρχει ένας λόγος που συμβαίνουν.

Τι γίνεται, όμως, όταν κάποια στιγμή το λυχναράκι μιας σχέσης σβήνει; Εννοώ τι γίνεται με τους ανθρώπους που μένουν “πίσω”, ως μονάδες πλέον; Αρχικά, τα γνωστά.. Φταίω.. Φταις.. κλπ κλπ Απόλυτα κατανοητά και σεβαστά. Άλλωστε, ποιος δεν τα έχει βιώσει; Όλοι λίγο πολύ έχουμε βρεθεί σε φάσεις χωρισμού, φταιξίματος.. Ας αφήσουμε, όμως, τα του χωρισμού και ας πιάσουμε τα των ανθρώπων. Θα ήθελα, λοιπόν, να τα γράψω όπως ακριβώς θα τα έλεγα και σε εκείνους, αν μου επιτρέπετε. Χμ! Μου ήρθε μια ιδέα. Ας τους γράψουμε ένα γράμμα, λοιπόν.

“Αγαπημένοι μου,

Κατανοώ απόλυτα τι βιώνετε και οι δύο πλευρές. Έχω βρεθεί σε ανάλογη φάση στο παρελθόν και ομολογώ ότι είναι πολύ ζόρικο. Χάρη σε αυτές τις φάσεις, όμως, έμαθα κάποια πραγματάκια που θα ήθελα να έχετε κι εσείς κατά νου. Πού ξέρετε; Ίσως σας βοηθήσουν κάπως..

Δεν είμαι εδώ για να εξετάσω ποιος έφταιξε και πού, ούτε για να επιρρίψω ευθύνες. Είμαι εδώ για να βοηθήσω, όσο μπορώ, να είστε καλά, σα μονάδες πλέον. Να σας δώσω ό,τι συμβουλή θέλετε, ή άποψη/ γνώμη ναι. Για το αν και ποιος έφταιξε, όμως, είναι δικό σας θέμα. Κατ εμε, και οι δύο βάλατε το χεράκι σας και το λέω πολύ γενικά χωρίς καν να γνωρίζω τι μεσολάβησε. Και για να πω την αλήθεια, ούτε καν μ’ ενδιαφέρει να εμβαθύνω, είναι καθαρά δικό σας θέμα.

Προσπερνώντας, λοιπόν, το θέμα ευθυνών έρχομαι και σας συναντώ στο σημείο του δρόμου που είστε ΜΟΝΟΙ. Ο καθένας μία μονάδα. Δύο δικοί μου άνθρωποι, που σας λατρεύω και θέλω το καλύτερο και για τους δύο. Να κουβεντιάζουμε, να διασκεδάζουμε, να ζούμε πράγματα μαζί, θετικά και αρνητικά, αν μπορώ κάπως να βοηθάω.. ΝΑΙ! Πολύ ευχαρίστως! Όμως, αυτή είμαι εγώ. Αν νομίζετε ότι θέλετε κι ότι θα σας προσφέρει κάτι όλο αυτό, θα χαρώ να τα μοιραστώ όλα αυτά, και άλλα πολλά, μαζί σας!

Ελπίζω να καταλαβαίνετε ακριβώς τον τρόπο που γράφω και τι έχω κατά νου γράφοντας αυτές τις λέξεις. Αν όχι, είμαι σίγουρη ότι προχωρώντας στο δρόμο του ο καθένας σας θα έρθει η στιγμή που θα τα φέρει μπροστά του και Ίσως τότε σας φανούν πιο.. εντάξει. Το σίγουρο είναι ότι μιλάω με πολύ αγάπη και ενδιαφέρον και για τους δύο.. Αλλά πλέον σα μονάδες. Δεν είμαι η κυρία Τέλεια, όσο κι αν θα το ήθελα χαχαχα, όμως πέντε πράγματα παραπάνω ίσως τα ξέρω και ίσως κάποτε σας βοηθήσουν.

Θέλω να πετύχετε στις ζωές σας. Να είστε ευτυχισμένοι ζώντας τις ζωές που πάντα ονειρευόσασταν, χωρίς εκπτώσεις! Όμως, για να συμβεί αυτό χρειάζεται ΠΟΛΥ ΔΟΥΛΕΙΑ! Και να είστε συνετοί, προσγειωμένοι (όσο χρειάζεται), ονειροπόλοι (όσο χρειάζεται), να μη μοιρολατρείτε αλλά και να μην υπερβάλλετε με συναισθήματα, σπασμωδικές κινήσεις κ.α. Δουλέψτε με τον εαυτό σας, ίσως πάρετε τη γνώμη κάποιου ειδικού (μακάρι όλοι οι άνθρωποι να το κάναμε αυτό!!). Θα δείτε πόσο χρήσιμο θα σας είναι αυτό. Βγάλτε οτιδήποτε έχετε θάψει βαθιά μέσα σας κι έχει ριζώσει τόσα χρόνια και σας δυσκολεύει να “αναπτυχθείτε”. Κι έτσι, θα κάνετε χώρο στις καρδιές σας, στο μυαλό σας για Πολλά, Αμέτρητα Νέα Πράγματα, Μαγικά!! Και αυτό σας το εγγυώμαι και σας το προσυπογράφω!

Μην προσπαθήσετε να χτίσετε πάνω σε συντρίμμια. Δε γίνεται τίποτα έτσι.. ΠΡΟΣΟΧΗ!! Εμπειρικά μιλώντας κατάλαβα ότι για να χτίσεις ένα υπέροχο κάστρο χρειάζεται να γκρεμίσεις όλα τα ερείπια του παρελθόντος. Να αδειάσεις το χωράφι από τα μπάζα κι αφού έχεις ένα επίπεδο, υγιές έδαφος μπροστά σου να κάτσεις να αναλογιστείς τι πραγματικά θέλεις να χτίσεις. Πώς θέλεις να είναι το κάστρο που θέλεις να χτίσεις;

Μόλις καταλήξεις με τα σχέδια, τουλάχιστον τα αρχικά γιατί στην πορεία και στην πράξη πάντα αλλάζουν, και στην οικοδομή αλλά και στην ίδια τη ζωή.. έπειτα, έρχεται η στιγμή της πράξης. Η μαγική στιγμή του χτισίματος, της δημιουργίας! Πόσο μαγικό είναι να βλέπεις όλα σου τα όνειρα, τα σχέδια, τους κόπους να παίρνουν μορφή!! Μη βιαστείτε. Ένα βήμα τη φορά. Όλα θα τα καταφέρετε και θα είναι όλα όσα θέλετε εσείς πραγματικά. Αρκεί να έχετε δουλέψει τόσο καλά ώστε να καταλαβαίνετε ανά πάσα στιγμή τι θέλετε και τι κάνετε..

Να το παραθέσω και διαφορετικά.. Φανταστείτε, ένας τραυματίας πολέμου έχει βγει από τον πόλεμο ζωντανός μεν σακατεμένος και άρρωστος δε. Αυτόν τον άνθρωπο, όσο γενναίος και να είναι, μπορούμε να τον ξαναρίξουμε πάλι στον πόλεμο αν δεν τον κάνουμε πρώτα καλά; Πάλι χτυπημένος δε θα γυρίσει; Ζήτημα αν τη βγάλει καθαρή στην επόμενη στροφή. Τι χρειάζεται να κάνουμε, λοιπόν; Τον φροντίζουμε, τον ταΐζουμε καλά, του δίνουμε τα φάρμακά του, του κρατάμε συντροφιά για όσο χρειαστεί μέχρι να αναρρώσει και όταν πια, αποδεδειγμένα, είναι καλά, τότε ναι. Ήρθε η ώρα να βγει στη μάχη.. για τη ζωή.

Να τη θυμάστε αυτή την παραβολή, σας παρακαλώ. Φροντίστε τους εαυτούς σας! Μόνο εσείς μπορείτε να το κάνετε. Μην περιμένετε από άλλους. Αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που κάνουμε οι άνθρωποι. Περιμένουμε κάποιον άλλο να έρθει να μας σώσει. Nop! Δε γίνεται έτσι, ευτυχώς δηλαδή γιατί αν μας σώσει ο άλλος, ο όποιος άλλος, τότε ίσως να έχει και λόγο στη ζωή μας. Και νομίζω, μόνο αυτό δε μας χρειάζεται, ε;

Ας αφήσουμε, λοιπόν, τα λόγια κι ας ριχτούμε στη δουλειά. Έχετε στα χέρια σας έναν Υπέροχο, Ολόλευκο Καμβά, έτοιμο να δεχτεί τις εντολές σας, τις δημιουργίες σας για να ξεκινήσει τη μαγεία!! Εμπρός, λοιπόν! Ξεκινήστε να αδειάζετε τα μυαλά σας.. Αυτή ίσως είναι μια καλή αρχή για τις νέες σας ζωές, όχι η δημιουργία νέων καταστάσεων που θα θάψουν τις παλιές. Θυμηθείτε τον άρρωστο πολεμιστή. 

Κουνηθείτε τώρα που είστε νέοι. Είναι ο μόνος τρόπος που θα σας βοηθήσει να “θεραπευτείτε” και να επιτύχετε ό,τι θελήσετε στις ζωές σας.. Δουλειά με τον εαυτό σας (ψυχολόγος, διάβασμα, journal, διασκέδαση.. οτιδήποτε εσείς θελήσετε). Δεν υπάρχει κάτι άλλο..

Απολογούμαι αν σας κούρασα, προσωπικά δε με νοιάζει αν πρόκειται κάτι από αυτά να σας βοηθήσει έστω και λίγο.. χιχι Ένοιωσα ότι έπρεπε να σας τα γράψω μήπως και καταλάβετε και γλιτώσετε χρόνο και λάθη.. που σίγουρα θα κάνετε, αλλά όχι στο θέμα της γιατρειάς του “αρρώστου” σας. Μη χάνετε άλλο καιρό, έχετε όλα τα φόντα να δημιουργήσετε ΜΑΓΕΙΑ στις ζωές σας και στις ζωές πολλών ανθρώπων!! Ο κόσμος έχει ανάγκη από υπέροχους, χαρισματικούς ανθρώπους! Συνεχίστε να δημιουργείτε! Περιμένουμε να θαυμάσουμε τα “έργα” σας!!! 🙂

Δική σας,

Φαίη” 

 

  

 

Advertisements

A new girl on the block!!

Όμορφη μέρα σε όλους μας και καλή εβδομάδα!

Εύχομαι η εβδομάδα σας να έχει ξεκινήσει γλυκά, δυναμικά, χαμογελαστά. Η δική μας δε θα μπορούσε να ξεκινήσει καλύτερα. Τη Δευτέρα το πρωί, η φιλενάδα μας η Αναστασία έφερε στον κόσμο ένα αγγελούδι! Τι χαρά!!! Ένα υπέροχο “ροζ” κοριτσάκι χιχι Τρέξαμε, λοιπόν, με τη Ρενάτα και πήραμε τα αρκουδάκια μας, τα μπαλονάκια μας, μπόλικα στέμματα και σφυριχτράκια και πήγαμε στο Νοσοκομείο να γιορτάσουμε τον ερχομό της μικρής μας νεράιδας! Ιδού το αποτέλεσμα.. Οι τρελο-θείες χαχαχα

fi

Αχ, όταν μεγαλώσει αυτό το παιδί και μας γνωρίσει, αλήθεια, τι γνώμη θα σχηματίσει; χαχαχαχα

Και μια ευχή για τη μικρή μας πριγκίπισσα..

“Να καθρεφτίζεται η χαρά στα δυο της τα ματάκια, χαμόγελο ατελείωτο στα δυο της τα χειλάκια. 

Γαλήνη, αγάπη και ομορφιά να υπάρχει στην ψυχή της, να’ναι γερή και τυχερή για πάντα στην ζωή της.”

Τις ευχές μας για μια υπέροχη νέα ζωή οικογένεια!! 🙂

Birthday happiness or a bittersweet taste?

Η πρώτη εβδομάδα του Αυγούστου είναι η εβδομάδα των γενεθλίων μου, και συγκεκριμένα η 5η Αυγούστου! Ανέκαθεν, από την πρώτη κιόλας ημέρα του μήνα ξεκινούσα να μετράω αντίστροφα με ανυπομονησία και χαρά για ό,τι θα βίωνα την ημέρα εκείνη.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου έκανα party για τα γενέθλιά μου. Φίλοι, δώρα, χαμόγελα, ατέλειωτες ώρες χορού.. χαχα Πάντα ευχαριστιόμουν την κάθε στιγμή της ημέρας αυτής, μέχρι που.. Τσουπ! Μεγάλωσα. Έλα Χριστέ!! Συγκεκριμένα, από τα 27 μου χρόνια- αν θυμάμαι καλά- κι έπειτα ο μήνας και η μέρα των γενεθλίων μου πήραν άλλη μορφή. Αλήθεια, τι είναι αυτό που μας πιάνει στα γενέθλιά μας; Μελαγχολία, θέλεις να χαρείς και κάτι μέσα σου σε κρατάει, και γενικά μια γλυκόπικρη γεύση που σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να γίνει μόνο πικρή.; Δεν ξέρω. Κάπως έτσι, νομίζω.

Τι είναι αυτό που πραγματικά μας συμβαίνει και νοιώθουμε έτσι μια τόσο σημαντική και όμορφη ημέρα για εμάς; Φυσικά, όχι όλους. Αλλά κάποιους. Ίσως αρκετούς. Αλλά σίγουρα όχι όλους. Πώς μπορούσαμε να γελάμε και να διασκεδάζουμε ό,τι κι αν μας συνέβαινε και τώρα δυσκολευόμαστε;

Σίγουρα, όντας πιο μικροί σε ηλικία έχουμε λιγότερες υποχρεώσεις, λιγότερα θέματα στο μυαλό μας να μας απασχολούν κι έτσι μπορούμε να διασκεδάζουμε ανέμελα πιο εύκολα και πιο συχνά. Μεγαλώνοντας εμείς μεγαλώνουν και οι υποχρεώσεις μας, εστιάζουμε περισσότερο σε αυτές και στην επίλυση των θεμάτων που μπορεί να έχουμε και ίσως ξεχνάμε την τεχνική της “απομόνωσης” όλων όσων μας προβληματίζουν, που παλαιότερα μας βοηθούσε στο να μπορούμε να περνάμε όμορφα, να διασκεδάζουμε ανεξαρτήτως θεμάτων. Άλλωστε, τι θέματα είχαμε;; Anyway.

Μια τέτοια “ενήλικη” ημέρα, λοιπόν, ήταν και η φετινή 5η Αυγούστου για εμένα. Αν μου ζητούταν να τη χαρακτηρίσω; “Ήταν μια πολύύύ δύσκολη ημέρα.” Είχε τα πάντα, θα έλεγα. Πολύ δουλειά με αρκετές δυσκολίες και πίεση, ένα δυνατόόό καβγαδάκι με τη μαμά, μελαγχολία, μοναξιά, μεγάλες προσδοκίες που θα ήταν υπέροχο να είχαν πραγματοποιηθεί και φυσικά.. κλάμαααα χαχα Όση καλή θέληση κι αν είχα εκείνη την ημέρα ώστε να την περάσω όμορφα, πφφφ.. Δε γινόταν τίποτα. Μέχρι που το πήρα απόφαση και “παραιτήθηκα”. Ηρέμησα αρκετά- όσο μπορούσα δηλαδή- επικοινώνησα με τις κολλητές μου και τον αδελφούλη μου και πολύ πολύ απλά και όμορφα.. το αποτέλεσμα ήταν υπέροχο!! Δειπνήσαμε στο αγαπημένο μας food & wine bar, ήπιαμε τα cocktail μας, γελάσαμε, φωτογραφηθήκαμε (πώς θα μπορούσαμε να μην;; χαχα).. Και τελικά, η βραδιά άφησε σε όλους μας μια γλυκιά γεύση και χαμόγελο στα πρόσωπά μας.11850937_885153194898578_2014235105_n

Στην τελική, πίσω από όλα τα άλλα, ήμασταν καλά, ήμασταν μαζί, κάτι το ποτό, κάτι το γλυκό.. περάσαμε υπέροχα!!!! Σας ευχαριστώ πολύ για όλα!!! 😉